Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΣΕ ... ΑΠΛΗ ΓΛΩΣΣΑ

Η ομορφιά και ο πλούτος υπάρχουν σε όλες τις επιστήμες. Όλοι εμείς οι «κολλημένοι» με τη Χημεία, το έχουμε αντιληφθεί αυτό όταν απολαμβάνουμε τον κοφτερό σαν λεπίδι στίχο ποίησης , την ομορφιά και την συμμετρία των μαθηματικών συμβόλων και το πυκνό νόημα ενός κοινωνιολογικού δοκιμίου. Σήμερα θα αφιερώσω το πρωτοσέλιδο στην υπέροχη ελληνική γλώσσα. Την Γλώσσα που έχει μπολιάσει όλες τις άλλες μεγάλες γλώσσες της Ανθρωπότητας. Την γλώσσα που αποτελεί το βασικό εργαλείο επικοινωνίας στις θετικές επιστήμες. Την μόνη ίσως γλώσσα που είναι ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ και όχι ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΚΗ. Τη γλώσσα που κρύβει μιαν απαράμιλλη μουσικότητα. Φιλόλογος δεν είμαι για να αξιολογήσω το κείμενο που ακολουθεί. Προσωπικά με άγγιξε. Αν αγγίξει και σας δώστε το στα παιδιά σας να το διαβάσουν. Λ.Γ.Τ.
Η γλώσσα μας ….σε απλή γλώσσα

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Bιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.
Η ΣΟΦΙΑ
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου. Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

ΘΑ ΔΩΣΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ!

ΘΑ ΔΩΣΩ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Καλώς σας βρήκα και πάλι μουσαφίρηδες στο ηλεκτρονικό αυτό «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ». Μη γελάτε, έτσι κάπως βλέπει το ΧΗΜΕΙΟΡΑΜΑ τους επισκέπτες του και αν μπορούσε να τους τρατάρει και …ηλεκτρονικό καφέ και γλυκό κουταλιού θα το έκανε, αλλά μάλλον θα είναι άνοστα, οπότε άσε... Αντί γι’ αυτά σας κερνάμε Χημεία και ολίγη από επικαιρότητα. Η σύντομη «εκδρομή» στο Γ.Ν. Ρεθύμνου τέλειωσε και ευτυχώς δεν έκρυβε δυσάρεστες εκπλήξεις. Μάλλον καλοπεράσαμε μια βδομάδα, με απόλυτο καθισιό, χαλάρωση, διάβασμα και γοητευτικές νοσοκόμες να σου συμπαραστέκονται πονόψυχα στο κρεβάτι του πόνου. (Και η βρόχα έξω έπεφτε… που έλεγε και ο Παμμέγιστος Ζαμπέτας). Αν έλειπαν εκείνη η τετράκις ανάλατη σούπα κοτόπουλου και κάτι ασκούμενα γιατρουδάκια που θεωρούσαν τα ράμματα χορδές κιθάρας , θα ξανάκλεινα την «σουίτα» για του χρόνου.
Ας σοβαρευτούμε όμως Κυρίες και Κύριοι. Οι μέρες αυτές, οι κενές περιεχομένου όπως θα υποστήριζαν κάποιοι, έδωσαν αφορμές για ενατένηση στον ανθρώπινο πόνο και τροφή για φιλοσοφικές σκέψεις. Όταν ο άνθρωπος περνάει τις πόρτες αυτές και ειδικά όταν διαισθάνεται ότι δεν πάει για περίπατο, βγάζει προς τα έξω τα «καλά» του. Ενδιαφέρεται για τον γείτονα ασθενή, σου μιλάει για τα παιδιά και για τη ζωή του σαν να σε γνωρίζει χρόνια, σου προσφέρει φρούτα και ένα καλό λόγο. Οι εγωισμοί –ξέρεις ρε ποιος είμαι εγώ- μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Αλλά και συ γίνεσαι πιο ανθρώπινος. Περισσότερο παιδί θα έλεγα. Χαμογελάς και το αισθάνεσαι ακόμη και όταν το δωμάτιο έχει πήξει από κόσμο και εκείνα τα γαμημένα ράμματα πονάνε. Βάλσαμο η Αγάπη. Μεγάλο κεφάλαιο οι Φίλοι . Να τα προσέχετε αυτά τα δύο, ακούτε; Οι φίλοι μας επιβεβαιώνουν τις σωστές μας επιλογές, γιατί ως γνωστόν του ς φίλους τους διαλέγεις , ενώ οι συγγενείς έρχονται πακέτο σε συσκευασία δώρου, καλό κακό αυτό είναι πάρτο και βάλτο σαλόνι ή αποθήκη. Σκεφτόμουν τις μέρες αυτές ότι αξίζει να επενδύσουμε σε μετοχές σαν τη Φιλία που αντέχουν στο χρόνο ειδικά τον καιρό αυτό, μιας και δεν υπάρχει σάλιο που έλεγε και ο τέως ΥΠΟΙΚ για άλλες επενδύσεις. Σκεφτόμουν ακόμη (τι άλλο να έκανα μωρέ ξαπλωμένος ανάσκελα) ότι η ΖΩΗ και ο ΘΑΝΑΤΟΣ αποτελούν ένα αχτύπητο δίδυμο. Ο ένας υποβλέπει αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει τον άλλο. Στο διπλανό θάλαμο ο Θάνατος να παίρνει την παρτίδα και να αποχωρεί αφήνοντας ένα λευκό παραπέτασμα δίπλα στο κρεβάτι και στο δικό σου η Ζωή να κλείνει το μάτι πονηρά και με ικανοποίηση. Άντε πάλι μπαγάσα, πήρες παράταση. Κοίταξε ρε κορόιδο να την εκμεταλλευτείς, γιατί η κλεψύδρα σου σαν να χαμηλώνει μου φαίνεται και χαμηλώνει πολύ γρήγορα. Ρούφηξε την παράταση σαν 24ωρη στρατιωτική άδεια και γλέντησέ την χωρίς να την ξεφτιλίσεις. Νιώσε την γλυκιά εκείνη ζάλη από το ρουμπινί Αγιωργήτικο της Νεμέας, μύρισε το άρωμα της γης μετά τη βροχή και χάιδεψε το κεφάλι των παιδιών σου και της αγαπημένης σου. Πες της μια καλή λέξη για τις μελιτζάνες (το αγαπημένο σου) που σου έψησε κι ας ήτανε ανάλατο. Και ψιθύρισε της …"Θα δώσω στη ΖΩΗ μου (μας) ευκαιρίες!" Λ.Γ.Τ.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΕΠΙΜΕΝΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΟΥΛΑΚΙ ΣΕ ΞΕΝΑ ΠΡΟιΟΝΤΑ


 ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Προϊόντα και εταιρείες με άρωμα Ελλάδας.


Ναι φίλοι μου να τις στηρίξουμε, ειδικά αυτές που βγάζουν και καλό προϊόν.  Δεν είναι ντροπή να βγάλουμε και λίγο το "πατριωτικό" μας αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν μπορεί επειδή καήκαμε από το κουρκούτι, ειδικά η δική μας γενιά που έφαγε το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» στη μάπα εφτά χρονάκια, να φυσάμε μια ζωή το γιαούρτι. Καμία στήριξη σε εθνοκάπηλους, αυτόκλητους και ετερόκλητους σωτήρες της πατρίδας και τους επιχειρηματίες τύπου «Αγαπούλα» και "Μr PROTON" (κλέβουμε 860, επιστρέφουμε 35 και εις υγείαν των κορόιδων τα υπόλοιπα). Στηρίζουμε όμως κάθε τί που μπορεί να δώσει ανάσες στην πατρίδα μας και δουλειά σε Έλληνες. Ναι θέλω να βοηθήσω τα παιδιά μου , αλλά και τα παιδιά του φίλου μου του Μανόλη, του Παναγιώτη, του Γιώργη, της Ελένης  του Νίκου.  Δεν τα φάγανε μαζί με τον Πάγκαλο αυτά τα παιδιά που μπαίνουν στη λίστα για Αυστραλία και Γερμανία. Δεν υπάρχει μέλλον εδώ πατέρα, μου είπε ο γιος μου προχθές και πόνεσα. Πόνεσα πολύ. Κατάπια τη γλώσσα μου και επιχειρηματολογούσα λέγοντάς του απίστευτες βλακείες.   Θέλω να στηρίξω τη χώρα μου και δεν ντρέπομαι να το πω. Όχι πετώντας λεφτά σε τρύπιους κουμπαράδες, φτάνει πια, αλλά αγοράζοντας στα Υπερκαταστήματα (super markets) ελληνικά προϊόντα. Θα πάρω υπέροχες σαρδέλες  Καλλονής  (220 εργαζόμενοι)για να συνοδεύσω τα υπέροχα φασόλια Πρεσπών (αν τα βρω), θα γευτώ παγωτό ΕΒΓΑ , ή Δωδώνη και  θα κεράσω στους φίλους σοκολατάκια ΙΟΝ (100 εργαζόμενοι σε 4 εργοστάσια). Κι εκείνο το ταξίδι που σκόπευα να κάνω στην Καππαδοκία το ακυρώνω και πάω Ελλάδα. Να συναντήσω τις Άλπεις  στα υπέροχα δάση της Ηπείρου και την Βόρεια Αφρική στην νότια Κρήτη. Τι δεν έχει αυτό το πανέμορφο «οικόπεδο». Πανύψηλα βουνά , γαλήνιες λίμνες,     καταπράσινα λιβάδια, ποτάμια, βιότοπους, κάστρα, μνημεία, αλλά και ανθρώπους. Απλούς και ωραίους που έχουν τον τρόπο τους, όσα και να τους κλέψουν από το πενιχρό τους εισόδημα να διαθέτουν πλεόνασμα για να κεράσουν τον φίλο ή και τον άγνωστο. Τους αγαπώ αυτούς τους Έλληνες! Είναι αδέλφια μου!

Αξίζει αγαπητοί μου να προσπαθήσουμε. Λ.Γ.Τ.