Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ Η ΧΗΜΕΙΑ ΤΟΥ

Καλοκαιράκι… Ο Υδράργυρος (Hg), μέταλλο υγρό σε συνήθεις συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, σε υψηλά επίπεδα, συμπαρασύροντας, πολλά μεταξύ των οποίων και την ερωτική διάθεση. Η αρμύρα της θάλασσας, τα υγρά κορμιά, το ελάχιστον της γυναικείας ένδυσης, σε ρόλο καταλυτών. Η Χημεία είναι εδώ. Διαβάστε ένα νέο ενδιαφέρον άρθρο για τη Χημεία του έρωτα και υποκλιθείτε στη «Μεγάλη των Επιστημών». Λ.Γ.Τ.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΤΟΥΣ

Το έχουμε ξαναγράψει. Επειδή αγαπάμε τη χημεία, δεν σημαίνει οτι έχουμε στραβωθεί και δεν βλέπουμε τις καταχρήσεις της. Πολύ λόγος έγινε και δικαιολογημένα, για την "χημική περιποίηση" των Ελλήνων πολιτών από την ΕΛΑΣ στα τελευταία γεγονότα. Θα ενημερώσουμε τους φίλους επισκέπτες για να εμπεδώσουν καλά τί σημαίνει μπίζνες, οτι ο χημικός θάνατος έρχεται αεροπορικά απο τη Γερμανία και χρεώνεται φυσικά στούς ελληνες πολίτες! Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του STOPCARTEL από τη Γερμανία,τις τελευταίες μέρες έρχονται αεροπορικά απο τη Γερμανία έκτακτες ποσότητες απαγορευμένων χημικών προκειμένου να σπείρουν κυριολεκτικά το θάνατο στούς έλληνες διαδηλωτές και όχι μόνο.

Οι εισαγωγές χημικών αερίων που προκαλούν άμεσα ασφυξία και εμετό -το STOPCARTEL είχε πρώτο καταγγείλει την απαγορευμένη χρήση τους σε συγκεκριμένες παριπτώσεις στην Κερατέα- από τη Γερμανία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.

Οι μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειές τους στον ανθρώπινο οργανισμό οι οποίες είναι κυριολεκτικά τραγικές περιλαμβάνουν μόνιμη μη αντιρροπούμενη αναπνευστική ανεπάρκεια,σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια και καρκινογένεση.

Το STOPCARTEL έχει επανειλημένα καταγγείλει δημόσια τη χρήση των απαγορευμένων σε όλον τον κόσμο χημικών με την αποκάλυψη της χρήσης τους τόσο στα γεγονότα της Κερατέας, όσο και κατά τις μεγάλες πορείες του Νοέμβρη 2010 στην Αθήνα με την σοβαρή επισήμανση ότι απο την εισπνοή τους δεν κινδυνεύουν μόνο οι διαδηλωτές εναντίον των οποίων εκτοξεύονται, αλλά και κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στην περιοχή όπως και ασθενείς νοσοκομειων..

Η εταιρία η οποία τα παρασκευάζει λέγεται Carl Hoernecke και τα τιμολόγια κόβονται στο όνομα της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας! Στη συνέχεια, το υπουργείο οικονομικών της σύμμαχης χώρας, εγγράφει το κόστος στο ελληνικό χρέος προς τη Γερμανία.. Τα κύρια προϊόντα που παραδίδονται στην Ελλάδα είναι τα αέριο της τάξης CS. stopcartel Newsdesk

Τα εργοστάσια κάνουν «χρυσές δουλειές»

Οι γερμανικές εξαγωγές στην Ελλάδα δεν πάνε καλά τα τελευταία χρόνια. Μόνο για εφέτος αναμένεται ... μείωση κατά 10-15%, ιδίως στον φαρμακευτικό και τον μηχανολογικό τομέα. Όμως υπάρχει μία… αχτίδα φωτός: οι εξαγωγές χημικών ουσιών, σαν αυτές που έπνιξαν την Τετάρτη το κέντρο της Αθήνας. Σύμφωνα με πληροφορίες του εκδοτικού οίκου Κοπ, που επικαλείται το «Βήμα της Κυριακής», οι εισαγωγές από τη Γερμανία δακρυγόνων και αερίων που προκαλούν εμετό, άρχισαν στα «Δεκεμβριανά» του 2008. Στην αρχή επρόκειτο για αποθέματα της γερμανικής αστυνομίας, με τον καιρό όμως άρχισαν να αποστέλλονται κατευθείαν από τα εργοστάσια. Γερμανός αναλυτής αποκαλύπτει ότι «τα βιβλία τους είναι γεμάτα παραγγελίες όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από την Ισπανία και την Πορτογαλία». Ο ίδιος επισημαίνει ότι το πιο γνωστό από τα εργοστάσια είναι αυτό της εταιρίας Carl Hoernecke, στη Βάδη Βυρτεμεβέργη, το οποίο «από τότε που άρχισαν οι εξαγωγές, κάνει χρυσές δουλειές». Το κύριο προϊόν που παραδίδεται στην Ελλάδα είναι το αέριο CS.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΞΑΠΟΣΤΑΙΝΕΙΣ

  Δευτέρα 18  Ιουλίου 2011  

Επίκαιροι στίχοι , περιβαλλοντικός λυγμός σε εποχές "επιλεκτικής χρεωκοπίας". "Ραφινέ" ο όρος μην μου πείτε! Κάτι σαν το εξευγενισμένο ελαιόλαδο, που ο κάθε άσχετος που το ακούει θεωρεί οτι αποτελεί ότι ποιοτικότερο και ευγενέστερο κι ας είναι σκατόλαδο του κερατά. Με "ολίγη χρεωκοπία" θα πορευθούμε στο άμεσο μέλλον και σε άγνωστα νερά. Το οτι θα μειωθεί κάπως  το τέρας-χρέος καλό ακούγεται. Το οτι τα κουρεμένα ομόλογα θα αγορασθούν σε μεγάλο βαθμό από της Ελλάδα με νέα δάνεια και ο λογαριασμός θα έλθει πάλι στα συνήθη υποζύγια που θα ξανά-ματώσουν για την Πατρίδα με χαλάει κάπως. Ας μιλήσουν οι στίχοι για την  πατρίδα που αγαπήσαμε και την κατάντησαν παρτίδα. Παρτίδα τυχερών και στημένων παιγνίων. Λ.Γ.Τ. 

Στους εθνικούς σου δρόμους

Λάστιχα σκασμένα και ζώα σκοτωμένα.

Στου Κράτους σου τους νόμους,

Όνειρα κλεμμένα, χαρτιά σημαδεμένα

…Πού ναι το Φως σου το κρυμμένο

Αυτό που χρόνια περιμένω;

Εσύ που λες πως δεν πεθαίνεις

Μόνο για λίγο ξαποσταίνεις.

Άντε κουνήσου και νυχτώνει

Κι έχουμε μείνει πάλι μόνοι.

Τα μαγικά σου βράδια

Σκουπίδια και ρημάδια,

Σκυλάδικα, σκοτάδια….

(Γιώργος Ανδρέου)

Το τελευταίο ηλιβασίλεμα του 20ού αιώνα στη Σαντορίνη

  Κυριακή 3  Ιουλίου 2011  

  Την ομορφιά πρέπει να την τιμούμε. Με  όποια μορφή και αν εμφανίζεται.  Δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί. Δείτε και ακούστε την ομορφιά. Οι εικόνες δικαιολογούν τη λύσσα με την   άπληστοι  τοκγλύφοι , ζητούν ν' αρπάξουν τα θέλγητρα και τον πλούτο της χώρας μας. Τους "δικαιολογώ"  φέρνοντας έστω και παραλλαγμένη ελαφρά την διαχρονική ατάκα του Σπύρου Καλογήρου. "είναι πολλά τα λεφτά και η ομορφιά γιέ μου" Λ.Γ.Τ. (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

ΟΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ (της Νικολέττας Τζιανουδάκη)

Οι καταιγίδες

Η θύμηση χτυπάει τ’  άκρα σου

Σαν τα βαριά αρθριτικά

Κι αναρωτιέσαι

Μην ήσουνα καλύτερα

Στα παλαιινότερα χρόνια σου

Εγκολπωμένος στη σπιτική σου θαλπωρή

Που ονειρευόσουν καταιγίδες

Τώρα ούτε σπίτι έχεις,

Ούτε καταιγίδες ονειρεύεσαι

Την περιπέτειά σου και το θάρρος σου

Έβγαλες πρόωρα στο σφυρί

Γιατί

Αυτοί που σπίτι έχουν ακόμη

Πληρώνουν αδρά μια καταιγίδα σου

Να τους δανείσεις

Κι όλο και πιο συρρικνωμένος νιώθεις

Έτσι που πάγκος λαϊκής η ιδεολογία σου κατάντησε

Αυταπάτη κι αυτή, Τάκη μου,

Να πιστέψεις

Πως δυνατότερός τους είσαι

Κι έτσι άδοξα

Να καταστρέψεις τη ζωή σου

Όταν θα μπόραγες ν’ αγόραζες κι εσύ

Τις καταιγίδες άλλων

Και τυλιγμένος στα ζεστά σου

Στο σαλόνι σου να τις παρακολουθείς

(ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΤΖΙΑΝΟΥΔΑΚΗ)

ΟΡΙΟ (της Νικολέττας Τζιανουδάκη)

ΟΡΙΟ

Κάπως έτσι φτιάχνονται οι καταστάσεις δικέ μου, χωρίς πολλά πράγματα, χωρίς πομπώδεις προετοιμασίες, μ’ ένα καλό τσιγάρο, παίζοντας ένα κομμάτι που ακούγοντας το νομίζεις πως κάποιος σκίζει στο background συνεχώς αλουμινόχαρτα, η ηχογράφηση γρασάρει, η φωνή γρασάρει, τόσο όσο να μπλέκονται όλες  οι χορδές μαζί, κι εσύ χτυπάς παρόλαυτά το χέρι ρυθμικά στο τραπέζι, εκτοξεύεις μπρος πίσω το στομάχι σου, βάζεις το τσιγάρο στο στόμα γέρνοντας το κεφάλι τελείως, τόσο τελείως ώσπου να μπουκωθείς απ’ τον καπνό που δεν μπορείς να φυσήξεις και ν’ αρχίσεις να βήχεις ηδονικά, απολαμβάνοντας το πνίξιμό και την ασφυξία σου, κουνώντας το κεφάλι μαζί με το τσιγάρο πάντα δυνατά, τόσο δυνατά ώσπου να το ξεβιδώσεις, και κάπως έτσι δικέ μου, χωρίς πολλά λόγια κι αιτίες αντικειμενικές, βρίσκεσαι από τον έκτο στον πρώτο και τανάπαλιν, we’re rolling together baby, εσύ εκεί κι εσύ πάλι κάπου πιο πέρα, τρίβοντας πια το χέρι πάνω στο τραπέζι τόσο που το δέρμα να καίγεται, όρια η λέξη, το κομμάτι γρασάρει, τα αλουμινόχαρτα σκίζονται, καίγεται το δέρμα, χορεύεις για κάποιον που δε σε βλέπει και πρώτη φορά φτάνεις μέχρι το ταβάνι, το κεφάλι χτυπάει στο ταβάνι, δεν είναι τί πιστεύεις αλλά τί είσαι, δεν είναι τί θες αλλά τί κάνεις,  κι ύστερα, πώς να κοιμηθείς, σ’ ένα δωμάτιο πηγμένο στον καπνό και στα αλουμινόχαρτα, και κάπως έτσι δεν κοιμάσαι και βγαίνεις στο δρόμο κουβαλώντας το γράσο και τ’ αλουμινόχαρτα κι ενώνεσαι με όλους τους απόκληρους αυτού του κόσμου, κι αποξενώνεσαι απ’ όλους τους μη απόκληρους αυτού του κόσμου που σε’ μάθαν πως το να θες να χτυπήσεις το κεφάλι στο ταβάνι και τελικά να το χτυπάς είναι αμάρτημα, να μην το κάνεις ποτέ σου ψιθύριζαν, γιατί αλλιώς σ’ αρπάζουν και σε χώνουν σε κάτι άσπρο και προφυλαγμένο, για’ σένα, γι’ αυτούς, ποτέ δεν διευκρινίζουν, και κάπως έτσι σμπαραλιάζονται τα πρώτα όρια του εγκεφάλου σου χυμένα έξω απ’ το κρανίο όλα όσα σου’ μάθαν στο σχολείο, για να’ρθουν τα επόμενα όρια να ξαναθέσουν αυτόν τον κόσμο στις νόρμες του, είσαι στο σπίτι κι είναι αργά και το κομμάτι παίζει διαπασών, κι εσύ σκαλίζεις καλλικατζούρες που δεν διαβάζονται κι ακόμη τρίβεις το χέρι που χει κάψει πια, σχεδόν το μυρίζεις, κι όμως εξακολουθείς να το τρίβεις ασταμάτητα, με λύσσα, με μανία, ένα κοινότυπο βράδυ που τίποτ’ άλλο δεν είχες να κάνεις απ’ το να σκαλίζεις καλλικατζούρες πάνω σε μια λευκή, κατάλευκη, άσπιλη κόλλα, απόλυτα δεκτική στην πίεσή σου, σα γυναικεία μήτρα, κάπως έτσι ερωτεύεσαι τον τύπο που γρασάρει φωναχτά και δεν τον ξέρεις, δεν τον έχεις δει ποτέ σου, και κάπως έτσι, με τόση ευκολία, χωρίς καμία προηγούμενη προετοιμασία δικέ μου, μην ακούς τί σου λεν οι λοιποί, σμπαραλιάζονται και τα δεύτερα όρια, εκείνα που σου’ μάθαν άνθρωποι σωστοί και καλοστεκούμενοι, πρότυπα στην κοινωνία, πως δεν πρέπει να τρίβεις τόσο το χέρι σου που’ χει αρχίσει και ματώνει, πως δεν πρέπει να ερωτεύεσαι αγνώστους, κάπως έτσι, λοιπόν, σμπαραλιάζονται όλα τα όρια που σου’ βάλαν όλοι όσοι δεν μπορείς αυτή τη στιγμή να θυμηθείς, κι είναι τόσοι πολλοί πανάθεμά τους, που και να μην έτριβες το χέρι σου και να μην σφάδαζες τώρα απ’ τον πόνο, πάλι δεν θα μπορούσες να τους θυμηθείς όλους έναν προς ένα γαμώτο τους, όσο πάει και γίνονται περισσότεροι, μια λερναία Ύδρα εκκολάπτεται σ’ ένα μέρος κρυφό μα τόσο πολύ κοντά στον κόρφο σου, αλλά δεν μπορείς να τους εντοπίσεις, ξεφεύγουν οι άτιμοι πολύ κι αυτή η υποψία πως αν τους εντόπιζες θα τρόμαζες με το ποιοι είναι ξεπηδά σα ψιλή φωνούλα κάπου απ’ το στέρνο σου και χιχιρίζει, γι’ αυτό κι εσύ αποφασίσεις να μην τους ανακαλύψεις ακόμη, τουλάχιστον όχι ακόμη, τουλάχιστον, ακόμη όχι τουλάχιστον, όχι, ίσως όχι, τουλάχιστον ίσως … σιωπή.
Νικολέττα Τζιανουδάκη