...ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝΕ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

«…ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝΕ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

Ίσως αναρωτιέστε μερικοί φίλοι τι έχει πιάσει το ΧΗΜΕΙΟΡΑΜΑ και δεν σταυρώνει λέξη τις τελευταίες μέρες. Πάνω από δύο εβδομάδες …δεν κινείται φύλλο. Είναι απλό παιδιά. Μας βάρεσε η ζέστη κατακούτελα και δεν έχουμε διάθεση για τίποτα. Συμβαίνει ενίοτε και εις τας καλλιτέρας των οικογενειών που λένε. Ακόμη και σε αθεράπευτα εργασιομανείς όπως ελόγου μας, συμβαίνει το «τραγικό» να ανακαλύπτεις τις κρυφές αρετές εκείνου του ρεμαλιού που λέγεται Τζίτζικας. Από τότε που έκατσα ένα ζεστό απόγευμα επί δύο συνεχείς ώρες σε μια καρέκλα με μια φραπεδιά στο χέρι παρατηρώντας το κενό, διαπίστωσα ότι δεν είναι και τόσο φρικτό να μην κάνεις τίποτε για κάποια διαστήματα στο βίο σου. Το εφαρμόζω λοιπόν για δύο εβδομάδες. Το μυαλό μου έχει γίνει στόκος, θεωρώ ότι ακόμη και το να σκέφτεσαι είναι ζόρικη εργασία, τέρμα οι περίπατοι, το ποδήλατο και ότι καίει θερμίδες. Μόνο για τη θάλασσα, το μπαξεδάκι και το περβόλι κάνω εξαίρεση γιατί αποτελούν την ψυχοθεραπεία μου.
Σήμερα ξέφυγα. Πήρα τη Βενετιά και τον «Σήφη» (το αγροτικό) και πήγαμε στο και πολύ ψαγμένο ξαδερφάκι μου κατά Καστέλλι μεριά. Φύγανε επτά ώρες λες και ήταν δέκα λεπτά. Αυτό το ξαδέρφι το πάω για πολλούς και διάφορους λόγους και για να μην σας κουράσω , θα συνοψίσω τους βασικότερους. Είχε το τσαγανό να κλωτσήσει μια θέση στο δημόσιο και να κάνει αυτό που του άρεσε, αρμενίζοντας με ένα καΐκι την αγαπημένη του θάλασσα. Έριξε μαύρη πέτρα στην Αθήνα και προτίμησε την γαλήνη της επαρχίας. Έκτισε ένα υπέροχο σπίτι σχεδόν μόνος του, φορώντας γυαλιά στις μαστοράντζες που σου ζητούν δέκα μηνιάτικα «μαύρα» για να σου φτιάξουν μια γκαραζόπορτα. Διάλεξε μια σύντροφο που οι «χημείες τους δένουν» και αναζήτησαν μαζί την ομορφιά στα απλά και ανθρώπινα.
Είπαμε πολλά και ήπιαμε αρκετά. Δεν λύσαμε προβλήματα. Αλλά πάνω στη κουβέντα βγήκαν κάποια συμπεράσματα, ή αν προτιμάτε κάποιες αλήθειες που μας εκφράζουν. Η ομορφιά φίλε επισκέπτη είναι στα απλά και μικρά. Αγναντεύεις την Γραμπούσα πίνοντας μια παγωμένη ρακή και αισθάνεσαι την ομορφιά να ξεχειλίζει. Μοιράζεσαι αυτό το λίγο που έχεις με τον φίλο και τον γείτονα και γεμίζει η καρδιά σου. Φυτεύεις ένα σπόρο και δημιουργείς ζωή και ναι αυτό είναι κάτι σπουδαίο. Κάνεις ένα μικρό καλό και αυτό σου γυρνάει πολλαπλάσιο μετά από πολλά χρόνια και τότε γλυκαίνεται η ψυχή σου. Σαν τον άξιο θαλασσόλυκο τον καπετάν Σκοπελίτη που όταν πήγε τον υπουργό στο μικρονήσι των Κυκλάδων ο καφετζής πρόσφερε πρώτα τον καφέ σ’ αυτόν που θαλασσοπνίγεται τριάντα χρόνια και μετά στον υπουργό! Το σκέφτεσαι λιγάκι; Τι μεγαλύτερη ανταμοιβή!
Όλα αυτά μου φέρανε στο μυαλό στο δρόμο της επιστροφής την μαντινάδα που θα είναι και ο επίλογος στο σημερινό μου σημείωμα:
«ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ, ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΣ,
ΟΜΟΡΦΟΥΣ ΝΑ ‘ΧΕΙΣ ΤΡΟΠΟΥΣ
ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝΕ
ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»
Να είστε καλά και μόλις βγω από την θερινή νάρκη θα πέσω με τα μούτρα στο site. Λ.Γ.Τ

ΛΥΚΕΙΟ ΜΟΧΟΥ 28 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

ΛΥΚΕΙΟ ΜΟΧΟΥ, 28 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Το τηλεφώνημα από την Μαρίνα Μπ. σε γυρίζει σχεδόν τρεις δεκαετίες πίσω. «Δεν πειράζει που δεν μας θυμάστε. Αρκεί που εμείς σας θυμόμαστε» Κι όμως τα θυμήθηκες τα «παιδιά» σημερινούς 45άρηδες. Χρειάσθηκε να σκαλίσεις φωτογραφίες καλυμμένες από του χρόνου την σέπια, αλλά τους θυμήθηκες. Η Μαρίνα μοναδικό κορίτσι και ο Νίκος, ο Κωστής ο Μάριος ο Γιώργος και ποιος είναι μωρέ ο τελευταίος της παρέας… Έξη όλα κι όλα της πρώτης δέσμης που ανέλαβες να βοηθήσεις στη Χημεία σε μια καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία. Ήσουν τότε καθηγητής 5 χρόνων. Πολύ όρεξη, ελάχιστη πείρα παιδαγωγικές γνώσεις ανύπαρκτες με το ένστικτο να καθοδηγεί το «βηματισμό» σου στη τάξη. Η ετήσια επιμόρφωση ήλθε αργότερα. Σαν την πείρα που όταν την αποκτάς στη ζωή ελάχιστα πια την χρειάζεσαι. Προσπάθεια για ξεκαθάρισμα των ρόλων στην αίθουσα.

«Αν σας σέβομαι, θα με σέβεστε και σεις»

«Αν είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου θα είστε και σεις»

«…Και ένα τελευταίο. Το 20 στη Χημεία το παίρνει ο Θεός. Το 19 ο Τζιανουδάκης. Εσείς από 18 και κάτω για να εξηγούμαστε»

Καλά παιδιά, προικισμένα με την αγνότητα της επαρχίας. Τα αγαπούσες, αν και δεν ήθελες να το δείχνεις , μην πάρουν λέει αέρα. Στο μπάσκετ όμως, 29 χρονών εσύ, τα κτυπούσες αλύπητα. Έδειχνες ποιος είχε… το πάνω χέρι. Ο Νίκος ο Φ. εστιάτορας τώρα στο χωριό, σου θύμισε με συγκίνηση ένα περιστατικό. «Έπαιζα δάσκαλε τον διαιτητή σε ένα αγώνα σας στο προαύλιο σε γήπεδο δίχως γραμμές φυσικά. Είχες την μπάλα και σφύριξα ότι πάτησες γραμμή και έγινες Τούρκος. Πού είδες ρε Φ. την γραμμή ρε γαμώτο;»

Ειλικρίνεια στις σχέσεις και αμοιβαίος σεβασμός. Ήταν η εποχή που μαθητές και γονείς μιλούσαν στον πληθυντικό στον καθηγητή. Ο εκπαιδευτικός αντιπροσώπευε ένα σύνολο αξιών που μετρούσε τότε στην κοινωνία περισσότερο από το χρήμα και την «μούρη».

Ατέλειωτα τα καθημερινά χιλιόμετρα Ηράκλειο –Μοχός από τον παλιό δρόμο, τα γέμιζε η παρουσία του πληθωρικού από κάθε άποψη μαθηματικού , Δημήτρη Καβουσανάκη που «έφυγε» πολύ πρόωρα αφήνοντας μεγάλα κενά στην οικογένεια, την εκπαίδευση και τους φίλους του. Ο ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου. Ευρυμαθής και πολυμαθής δίχως να το επιδεικνύει ποτέ, είχε ένα μοναδικό τρόπο να επικοινωνεί με μαθητές και συναδέλφους. Ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος. Το φιλόξενο σπίτι του δεν είχε ελεύθερο τοίχο, μόνο βιβλία. Χιλιάδες βιβλία. Το πρωί και το μεσημέρι αξιοποιούσε τη διαδρομή Ηράκλειο-Μοχός, Μοχός-Ηράκλειο διαβάζοντας μας αποσπάσματα από βιβλία και αναλύοντας τα «για να μην πάνε χαμένες τόσες ώρες μετακινήσεων», έλεγε. Ο χρόνος που τόσο συνετά διαχειρίσθηκε του στάθηκε άδικος , δυστυχώς.

Άλλες εποχές τότε, εκπαίδευση όμως κακορίζικη όπως και τώρα. Όταν θέλησες να βγάλεις κάποια φωτοαντίγραφα για τους μαθητές σου διαπίστωσες με έκπληξη ότι στο Σχολείο δεν υπήρχε φωτοτυπικό μηχάνημα. Το πήρες «πατριωτικά» το θέμα με τους άλλους νέους συναδέλφους και την επομένη ήρθε για ενημέρωση ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων. Έβγαλες ένα συγκινητικό λογίδριο – ήσουν καλός στο λόγο από τότε- κεντρική ιδέα του οποίου ήταν «πάρτε χαμπάρι ότι τα παιδιά σας ξεκινάνε ένα αγώνα και είναι πολύ πιο πίσω από τα παιδιά των πόλεων. Αν θέλετε να κάνετε κάτι γι αυτό πρέπει να βάλετε το χέρι στη τσέπη, γιατί αν περιμένετε από το κράτος …χαιρετίσματα.» Έπιασε! Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων ήταν ο Θεόφιλος Σ. ιδιοκτήτης ξενοδοχείου , που πήρε το λόγο μετά και είπε ότι κάνει ο ίδιος δωρεά το μηχάνημα στο Σχολείο. Την επομένη κιόλας εβδομάδα τα παιδιά πήραν τις πρώτες χειρόγραφες σημειώσεις που τις θυμούνται ακόμη .

Καλά παιδιά και ευρηματικά. Όταν επρόκειτο να ζητήσουν ημερήσιο περίπατο δεν τον έχαναν ποτέ! Πήγαιναν στην ευτραφή Λυκειάρχη την κ. Ηλ. και γνωρίζοντας την αδυναμία που είχε στο καλό φαγητό της έλεγαν « Κυρία πήραμε και ωραίες μπριζόλες να ψήσουμε. Αν δεν πάμε εκδρομή θα χαλάσουνε και κρίμα το κρέας» Κέρδιζαν από χέρι που λένε!

Μαρίνα, Κωστή, Μάριε, Γιώργο και όλα εσάς τα παιδιά μας που λίγα σας διδάξαμε και πιο πολλά μας μάθατε εσείς, σας ευχαριστούμε για τις ωραίες στιγμές που μας χαρίσατε και την υπέροχη φιλοξενία. Λ.Γ.Τ.

ΕΛΛΑΔΑ, Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Δημοσιεύω δίχως σχόλια το επίμαχο ποίημα του Γερμανού Νομπελίστα Γκίντερ Γκράς για την Ελλάδα. Τις παράπλευρες (φαιδρές) ιστορίες που σχετίζονται με το ποίημα τις γνωρίζετε φαντάζομαι. Το ποίημα πρωτοδημοσίευσε to σατυρικό περιοδικό TITANIC
Η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung,δημοσιεύει πως το σατιρικό περιοδικό Titanic ''έφτιαξε'' το ποίημά του υπέρ της Ελλάδας. Μάλιστα ''αποκάλυπτε'' πως το ποίημα ''H ντροπή της Ευρώπης'' το έγραψαν οι εκδότες του σατιρικού περιοδικού Titanic, κάνοντας μάλιστα ''κολάζ'' φράσεων που βρήκαν στο διαδίκτυο. Γι' αυτό και η Frankfurter Allgemeine χαρακτηρίζει το ποίημα ως ''πολύ ανόητο και απίστευτο''

Ο Γκίντερ Γκρας βγήκε και διέψευσε την εφημερίδα λέγοντας: «Εγώ είμαι ο συντάκτης αυτού του ποιήματος. Το κακόβουλο δημοσίευμα της Frankfurter Allgemeine Zeitung δείχνει το χαμηλό επίπεδο αυτής της εφημερίδας».

Το ποίημα:

«Η Ντροπή της Ευρώπης» ΓΚΙΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ

Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές·

κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.

Όσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες,

τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.

Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα·

κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις,

προσφέρεις λόγια κενά.

Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία:

η λεία που Εσύ φυλάττεις.

Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά,

στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.

Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα,

όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα,

ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.

Χώρα χωρίς δικαιώματα,

που η ισχυρογνώμονα εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.

Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη,

και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.

Όμως, έξω από τη Χώρα,

του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του

όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού

στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.

Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων·

όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο

γεμάτο έως επάνω.

Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Όλυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.

Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε.

ΕΥΡΩΠΗ ΔΙΧΩΣ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

Liberation: Η Ευρώπη δίχως την Ελλάδα είναι σαν παιδί δίχως πιστοποιητικό γέννησης.

Επιτέλους και μια Αφροδίτη που δεν ...σηκώνει το δάκτυλο. Όμορφη αν και ακρωτηριασμένη, Ελληνίδα θλιμμένη και σκεφτική. Λ.Γ.Τ.

Ένα άρθρο «ύμνο» για τον ελληνικό λαό δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα «Liberation», η οποία παρουσιάζει τους Έλληνες ως το ανάχωμα της Ευρώπης ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό.

Ο συντάκτης της εφημερίδας τονίζει ότι «ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται στον πόλεμο κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού», ο οποίος «καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, και απειλεί την καθημερινή επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών».

Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι «αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, ο Έλληνας πάντα σηκώνεται...».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της «Liberation»:

«Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του "τρελού χρήματος".

Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα "Δεν πληρώνω" και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!»

ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΛΗΞΗΣ

ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΛΗΞΗΣ

Τέλος και φέτος.

Τη φάγαμε τη χρονιά.

Για τον εκπαιδευτικό το «τέλος χρονιάς» σηματοδοτεί η άδεια σιωπηρή αίθουσα και όχι ο χοντρός άγιος με τα κόκκινα και το έλκυθρο. Η πρωτοχρονιά του καθηγητή και του δάσκαλου είναι ο Αγιασμός του Σεπτέμβρη. Χρόνια τώρα έτσι έμαθε να λειτουργεί. Η νεανική παρουσία ήταν αυτή που γέμιζε την ζωή και την ψυχή του.
Τέλος χρονιάς λοιπόν με τα παιδιά μας να κάνουν το «ένα βήμα μπροστά». Τα «εκτάκια» του δημοτικού Γυμνασιόπαιδα και οι απόφοιτοι Λυκείου υποψήφιοι φοιτητές. Βήμα αβέβαιο και διστακτικό , σε μια ζωή που γίνεται όλο και πιο δύσκολη, όλο και πιο απαιτητική, που δεν παύει όμως να είναι ΖΩΗ. Και η ΖΩΗ κρύβει πολλή ομορφιά και υπέροχα μεθυστικά αρώματα. Θέλει κόπο για να τα γευτείς, αξίζει όμως αυτή η περιπέτεια. Σε σας αναφέρομαι νεαροί φίλοι μου, που την Δευτέρα αρχίζετε με την έκθεση τις εξετάσεις σας. Σε σας που διαβάζοντας τις γραμμές αυτές ίσως αναρωτηθείτε με ειρωνεία, ή θυμό: « Για ποια ζωή μιλάς ρε φίλε; Αυτή που μας κλέψατε πριν καν την γνωρίσουμε; Αυτή που την κρατούν ενέχυρο οι δανειστές του Κόσμου και μας την εκταμιεύουν σε δόσεις πληρωμένες με χρυσά επιτόκια εφόρου ζωής; Τι όνειρα μπορεί να αγοράσει κανείς με 500 μικτά μηνιαίως; Υπάρχει φως;
Όταν δίδασκα στα Σχολεία φόρτωνα τους μαθητές μου με πολλές ευθύνες γιατί έτσι πίστευα ότι τους τιμούσα. Τους θεωρούσα υπεύθυνα άτομα, τόσο στα δικαιώματα όσο και στις υποχρεώσεις τους που έπρεπε να τις τηρούν με όλες τις συνέπειες. Και οι σχέσεις μας στηρίζονταν σε αμοιβαίο σεβασμό. Τους σεβόμουν, επομένως έπρεπε να με σέβονται. Δεν αργούσα ποτέ και συνεπώς δεν θα αργούσαν κι αυτοί. Φυσικά δεν είμαστε ίσοι σε θέματα γνώσης και πείρας, κι αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος για να σέβεται ο μαθητής τον καθηγητή του. Και με τον τρόπο αυτό η θητεία μου στις αίθουσες ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Δεν είναι στη «φιλοσοφία» μου να απαλλάσσω από τις ευθύνες που τους αναλογούν τους ανθρώπους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Παρόλα αυτά, στη σημερινή φαιά κατάσταση που βιώνουμε πολλές φορές έχω σκεφθεί ότι αν υπάρχουν αθώοι στην όλη αυτή ιστορία , αυτοί είναι οι νέοι μας. Αυτοί «δεν τα φάγανε μαζί» δεν στηρίξανε παρανομίες, δεν διορίσανε κολλητούς, δεν ψηφίσανε απατεώνες, δεν χειροκροτήσανε, δεν κάνανε τα στραβά μάτια. Αυτοί απλά θα πληρώσουν το λογαριασμό (κάποιοι ήδη πληρώνουν) που είναι και αρκετά τσουχτερός.
Έχετε δίκιο παιδιά να είστε θυμωμένοι. Και πρέπει να είστε θυμωμένοι. Οι συγνώμες αναγκαίες, αλλά δεν γεμίζουν τα στομάχια και δεν φέρνουν θέσεις εργασίας. Διαχειριστείτε όμως με λογική το εκρηκτικό αυτό συναίσθημα για να μη σας πάρει από κάτω.
Απαντώντας στο ερώτημα που έθεσα προηγουμένως, αν «υπάρχει φως;» απαντώ ευθέως: Ναι, υπάρχει φως για σας! Και μόνο ότι είστε 16, 17, 18 χρονών , αυτός και μόνο είναι ένας πολύ καλός λόγος για να πετάτε. Επίσης έχετε βάλει ένα στόχο. Αυτός δίνει στη ζωή σας ενδιαφέρον. Οι στόχοι που βάζετε σας ανεβάζουν. Μπορεί να αποδειχθεί ο στόχος σας λανθασμένος ή ανέφικτος. Τώρα όμως θα τον αγαπήσετε και θα τα δώσετε όλα για να τον πετύχετε. Μπορεί να μην τα καταφέρετε.Θα σας μείνει το «ταξίδι» και ο αγώνας. Αυτά κάνουν τη διαφορά. Όταν θα πάτε για τον επόμενο θα είστε πιο «σοφοί». Θα έχετε συνειδητοποιήσει ότι μπορείτε. Με διαφορετικό ίσως τρόπο αλλά μπορείτε. Δεν υποστηρίζω την χαζομάρα του Βραζιλιάνου «όταν επιθυμούμε κάτι πολύ , όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για το πετύχουμε» , μεταφορικά άλλωστε το έγραψε ο άνθρωπος. Απλά όταν θέλετε κάτι πολύ, καρφώστε το στο μυαλό σας, αποκτήστε γνώσεις και δεξιότητες για να το πετύχετε και όταν το καταφέρετε φροντίστε να το κάνετε όσο καλλίτερα γίνεται. Τότε θα ξεχωρίσετε, δίχως τη βοήθεια κανενός σύμπαντος, παρά μόνο του εαυτού σας, που είναι ο ίδιος ένα Σύμπαν ολόκληρο. Την επιτυχία την προετοιμάζουμε εμείς οι ίδιοι , όσο κι αν οι αφετηρίες δυστυχώς διαφέρουν.

Σας εύχομαι καλή επιτυχία στις εξετάσεις και κυρίως στη ΖΩΗ σας.

Αγαπήστε την και τιμήστε την. Λ.Γ.Τ

ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

"ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ" ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Προτείνω να διαβάστε ένα υπέροχο κομμάτι του Γιάννη Τριάντη. Ενώ το έχω δει σε πολλά blogs , εν τούτοις δεν έχω βρει την πηγή του. Έτσι το αντιγράφω ολόκληρο και αναφέρω τον συγγραφέα του.

"Μεταξωτοί άνθρωποι", από το Γιάννη Τριάντη

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι… Μου ’μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ)

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Το οτι δεν ζούμε σε ιδανική Πολιτεία είναι γνωστό και στα νεογέννητα. Ποια είναι όμως η ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ  κατά την ταπεινή σας άποψη;

Αν πάλι δεν έχετε άποψη, διαβάστε τις απόψεις Σοφών της αρχαιότητας, κάντε τις συγκρίσεις   και ...μελαγχολείστε.