ΕΥΡΩΠΗ ΔΙΧΩΣ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ

Liberation: Η Ευρώπη δίχως την Ελλάδα είναι σαν παιδί δίχως πιστοποιητικό γέννησης.

Επιτέλους και μια Αφροδίτη που δεν ...σηκώνει το δάκτυλο. Όμορφη αν και ακρωτηριασμένη, Ελληνίδα θλιμμένη και σκεφτική. Λ.Γ.Τ.

Ένα άρθρο «ύμνο» για τον ελληνικό λαό δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα «Liberation», η οποία παρουσιάζει τους Έλληνες ως το ανάχωμα της Ευρώπης ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό.

Ο συντάκτης της εφημερίδας τονίζει ότι «ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται στον πόλεμο κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού», ο οποίος «καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, και απειλεί την καθημερινή επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών».

Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι «αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, ο Έλληνας πάντα σηκώνεται...».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της «Liberation»:

«Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του "τρελού χρήματος".

Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα "Δεν πληρώνω" και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!»

ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΛΗΞΗΣ

ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΛΗΞΗΣ

Τέλος και φέτος.

Τη φάγαμε τη χρονιά.

Για τον εκπαιδευτικό το «τέλος χρονιάς» σηματοδοτεί η άδεια σιωπηρή αίθουσα και όχι ο χοντρός άγιος με τα κόκκινα και το έλκυθρο. Η πρωτοχρονιά του καθηγητή και του δάσκαλου είναι ο Αγιασμός του Σεπτέμβρη. Χρόνια τώρα έτσι έμαθε να λειτουργεί. Η νεανική παρουσία ήταν αυτή που γέμιζε την ζωή και την ψυχή του.
Τέλος χρονιάς λοιπόν με τα παιδιά μας να κάνουν το «ένα βήμα μπροστά». Τα «εκτάκια» του δημοτικού Γυμνασιόπαιδα και οι απόφοιτοι Λυκείου υποψήφιοι φοιτητές. Βήμα αβέβαιο και διστακτικό , σε μια ζωή που γίνεται όλο και πιο δύσκολη, όλο και πιο απαιτητική, που δεν παύει όμως να είναι ΖΩΗ. Και η ΖΩΗ κρύβει πολλή ομορφιά και υπέροχα μεθυστικά αρώματα. Θέλει κόπο για να τα γευτείς, αξίζει όμως αυτή η περιπέτεια. Σε σας αναφέρομαι νεαροί φίλοι μου, που την Δευτέρα αρχίζετε με την έκθεση τις εξετάσεις σας. Σε σας που διαβάζοντας τις γραμμές αυτές ίσως αναρωτηθείτε με ειρωνεία, ή θυμό: « Για ποια ζωή μιλάς ρε φίλε; Αυτή που μας κλέψατε πριν καν την γνωρίσουμε; Αυτή που την κρατούν ενέχυρο οι δανειστές του Κόσμου και μας την εκταμιεύουν σε δόσεις πληρωμένες με χρυσά επιτόκια εφόρου ζωής; Τι όνειρα μπορεί να αγοράσει κανείς με 500 μικτά μηνιαίως; Υπάρχει φως;
Όταν δίδασκα στα Σχολεία φόρτωνα τους μαθητές μου με πολλές ευθύνες γιατί έτσι πίστευα ότι τους τιμούσα. Τους θεωρούσα υπεύθυνα άτομα, τόσο στα δικαιώματα όσο και στις υποχρεώσεις τους που έπρεπε να τις τηρούν με όλες τις συνέπειες. Και οι σχέσεις μας στηρίζονταν σε αμοιβαίο σεβασμό. Τους σεβόμουν, επομένως έπρεπε να με σέβονται. Δεν αργούσα ποτέ και συνεπώς δεν θα αργούσαν κι αυτοί. Φυσικά δεν είμαστε ίσοι σε θέματα γνώσης και πείρας, κι αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος για να σέβεται ο μαθητής τον καθηγητή του. Και με τον τρόπο αυτό η θητεία μου στις αίθουσες ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Δεν είναι στη «φιλοσοφία» μου να απαλλάσσω από τις ευθύνες που τους αναλογούν τους ανθρώπους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Παρόλα αυτά, στη σημερινή φαιά κατάσταση που βιώνουμε πολλές φορές έχω σκεφθεί ότι αν υπάρχουν αθώοι στην όλη αυτή ιστορία , αυτοί είναι οι νέοι μας. Αυτοί «δεν τα φάγανε μαζί» δεν στηρίξανε παρανομίες, δεν διορίσανε κολλητούς, δεν ψηφίσανε απατεώνες, δεν χειροκροτήσανε, δεν κάνανε τα στραβά μάτια. Αυτοί απλά θα πληρώσουν το λογαριασμό (κάποιοι ήδη πληρώνουν) που είναι και αρκετά τσουχτερός.
Έχετε δίκιο παιδιά να είστε θυμωμένοι. Και πρέπει να είστε θυμωμένοι. Οι συγνώμες αναγκαίες, αλλά δεν γεμίζουν τα στομάχια και δεν φέρνουν θέσεις εργασίας. Διαχειριστείτε όμως με λογική το εκρηκτικό αυτό συναίσθημα για να μη σας πάρει από κάτω.
Απαντώντας στο ερώτημα που έθεσα προηγουμένως, αν «υπάρχει φως;» απαντώ ευθέως: Ναι, υπάρχει φως για σας! Και μόνο ότι είστε 16, 17, 18 χρονών , αυτός και μόνο είναι ένας πολύ καλός λόγος για να πετάτε. Επίσης έχετε βάλει ένα στόχο. Αυτός δίνει στη ζωή σας ενδιαφέρον. Οι στόχοι που βάζετε σας ανεβάζουν. Μπορεί να αποδειχθεί ο στόχος σας λανθασμένος ή ανέφικτος. Τώρα όμως θα τον αγαπήσετε και θα τα δώσετε όλα για να τον πετύχετε. Μπορεί να μην τα καταφέρετε.Θα σας μείνει το «ταξίδι» και ο αγώνας. Αυτά κάνουν τη διαφορά. Όταν θα πάτε για τον επόμενο θα είστε πιο «σοφοί». Θα έχετε συνειδητοποιήσει ότι μπορείτε. Με διαφορετικό ίσως τρόπο αλλά μπορείτε. Δεν υποστηρίζω την χαζομάρα του Βραζιλιάνου «όταν επιθυμούμε κάτι πολύ , όλο το Σύμπαν συνωμοτεί για το πετύχουμε» , μεταφορικά άλλωστε το έγραψε ο άνθρωπος. Απλά όταν θέλετε κάτι πολύ, καρφώστε το στο μυαλό σας, αποκτήστε γνώσεις και δεξιότητες για να το πετύχετε και όταν το καταφέρετε φροντίστε να το κάνετε όσο καλλίτερα γίνεται. Τότε θα ξεχωρίσετε, δίχως τη βοήθεια κανενός σύμπαντος, παρά μόνο του εαυτού σας, που είναι ο ίδιος ένα Σύμπαν ολόκληρο. Την επιτυχία την προετοιμάζουμε εμείς οι ίδιοι , όσο κι αν οι αφετηρίες δυστυχώς διαφέρουν.

Σας εύχομαι καλή επιτυχία στις εξετάσεις και κυρίως στη ΖΩΗ σας.

Αγαπήστε την και τιμήστε την. Λ.Γ.Τ

ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

"ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ" ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Προτείνω να διαβάστε ένα υπέροχο κομμάτι του Γιάννη Τριάντη. Ενώ το έχω δει σε πολλά blogs , εν τούτοις δεν έχω βρει την πηγή του. Έτσι το αντιγράφω ολόκληρο και αναφέρω τον συγγραφέα του.

"Μεταξωτοί άνθρωποι", από το Γιάννη Τριάντη

Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος: «Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχε συναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων, τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίς καχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοί άνθρωποι… Μου ’μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένα νέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: η συμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας. (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ)

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Το οτι δεν ζούμε σε ιδανική Πολιτεία είναι γνωστό και στα νεογέννητα. Ποια είναι όμως η ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ  κατά την ταπεινή σας άποψη;

Αν πάλι δεν έχετε άποψη, διαβάστε τις απόψεις Σοφών της αρχαιότητας, κάντε τις συγκρίσεις   και ...μελαγχολείστε.

Η ΧΗΜΕΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ (ΙΙ)

Η ΧΗΜΕΙΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ (ΙΙ)

Η «επάρατος» 21^η Απριλίου 1967 με «συνέλαβε» στην πρώτη τάξη του εξαταξίου τότε Γυμνασίου στην όμορφη γενέτειρα Θεσσαλονίκη. 5^ο Γυμνάσιο Αρρένων, οδός Κριεζώτου μια ανάσα από τη θάλασσα. 1^ηώρα ιστορία με την κυρία Μάτη. «Παιδιά σήμερα δεν θα γίνουν μαθήματα. Στα σπίτια σας και γρήγορα δίχως να καθυστερείτε στους δρόμους» Αγαλλίαση! Κοπάνα και με τη βούλα των αρχών. Χαμπάρι δεν πήραμε τι είχε συμβεί. Στο δρόμο για το σπίτι ένα φιλαράκι ο Χατζίκος γιος αξιωματικού μου σφύριξε συνωμοτικά το παραμύθι: «Μαλάκα, έγινε επανάσταση. Πάμε στα σπίτια μας»

Κάπως έτσι άρχισε η προσωπική θητεία στα πέτρινα χρόνια της δικτατορίας. Η Ελλάδα στο γύψο του παρανοϊκού και εμείς το μαθηταριό στη κοσμάρα μας. Ήταν οι εποχές που βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και παλεύαμε τις αναστολές και τα συμπλέγματα που μας είχε φορτώσει μια κλειστή κοινωνία. Η ζωή προχωρούσε μέσα από τα νεανικά παρτάκια, καμμία τσόντα στον εξώστη του «θεανώ» (δύο ταινίες πάντα, η μία συνήθως καουμπόικη και η άλλη «ερωτική»), και κυριακάτικη εκτόνωση στο «ναό» της Τούμπας για να μας πάρει τα μυαλά η «Μπαοκάρα» της χρυσής εποχής του Κούδα, του Σαράφη και λίγο παλιότερα του Αρίσταρχου Φουντουκίδη. Γιορτή ήταν ακόμη το ποδόσφαιρο. Νικούσε ο ΠΑΟΚ και χτύπαγαν οι καμπάνες στη γειτονική εκκλησιά από τον Παοκτσή ιερέα. Γιορτή για την εργατιά της Τούμπας που μεταλάβαινε με τη ρετσίνα, «στην υγειά της ομαδάρας μας ρε».

Στο σπίτι μου στην Μάρκου Μπότσαρη, ερχότανε το φιλαράκι μου ο Μιχάλης ο Φ. ιατρός σήμερα, και ξέραμε την ώρα που έβγαινε να καθαρίσει το μπαλκόνι του ρετιρέ απέναντι η υπηρέτρια του ιδιοκτήτη Εκπαιδευτηρίων Δέλλιου και ...απολαμβάναμε το θέαμα. Λεπτομέρεια: Το μπαλκόνι μου ήταν ένα όροφο πιο κάτω και η νεαρή ουδέποτε φορούσε παντελόνι. Άσε που πρέπει να το είχε πάρει είδηση και όταν μας έβλεπε απέναντι, έσκυβε όλο και χαμηλότερα. Πολύ ταραχή σας λέω!

Στα μαθητικά μας και πάλι. Το 5^ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης ήταν την εποχή εκείνη το «κολλέγιο» της δημόσιας εκπαίδευσης στην πόλη. Από τις αίθουσές του πέρασε η αφρόκρεμα των καθηγητών αλλά και μια σειρά μαθητών που σφράγισαν αργότερα την οικονομική, πολιτική και καλλιτεχνική ζωή της πόλης. Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς γνωστούς απόφοιτους όπως ο Γιάννης Μαγκριώτης, ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο Κώστας Γκιουλέκας, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, ο Σωτήρης Κούβελας, ο Αλκης Στέας, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Χατζηνάσιος κ.ά. Σχεδόν κάθε φωτισμένος, ή μη δάσκαλος, με την μετάθεσή του στο σχολείο μας, αποκτούσε και το παρατσούκλι του που υποκαθιστούσε μόνιμα στα χείλη των μαθητών το πραγματικό του όνομα. Γυμναστής ήταν ο «Γύφτος» δια το μελαμψόν της επιδερμίδας του. Φυσικός ήταν ο «Κούρκος» αδύνατος με μακρύ λαιμό και ερυθράν επιδερμίδα που γινόταν ακόμη πιο ερυθρά όταν εκνευρίζονταν. Φιλόλογος ήταν η «Μορμώ» τίτλος που της αποδόθηκε για την …εκθαμβωτική ομορφιά της. Γυμνασιάρχης ο «μπακάλης», που δεν με είχε απασχολήσει ποτέ γιατί κέρδισε τον τίτλο αυτό. Τα τελευταία χρόνια είχα φιλόλογο τον κ. Φιλιόπουλο που απ’ ότι μαθαίνω πρέπει να ζει ακόμη. Ευθυτενής, αδύνατος, μελαχρινός, πάντα καλοντυμένος, δεινός χειριστής της ελληνικής γλώσσας και εξαιρετικός δάσκαλος. Του ανέθετε πάντα ο γυμνασιάρχης να βγάζει τους επετειακούς λόγους διότι ήταν φοβερός ρήτορας και ποτέ δεν διάβαζε από κείμενο. Το μοναδικό της ζωής μου χαστούκιον το έφαγα από αυτόν διότι κάτι μου ψιθύρισε ο διπλανός μου και χαμογέλασα. Τότε ήταν ζόρικα τα πράγματα. Ο Φιλιόπουλος ήταν από τους καθηγητές που μισείς στο σχολείο, αλλά αργότερα τους χαιρετάς στο δρόμο αναγνωρίζοντας έτσι ότι κάτι σου πρόσφεραν. Φυσικοί με βαρύ όνομα ήταν ο κ. Βατσιάς και ο κ. Τσιτουρίδης. Εκείνος ο Βατζιάς ήταν απίστευτη περίπτωση. Με το που έμπαινε στη τάξη, άνοιγε τον κατάλογο, και το φυλλομετρούσε αργά και βασανιστικά. Τότε μπορούσες να ακούσεις τη μύγα που πετούσε. Είχαμε μάθει σε ποια σελίδα ήταν το όνομά μας (4 ονόματα έπαιρνε η κάθε σελίδα) και οι καρδιές πήγαιναν να σπάσουν. Ο τύπος αφού εξαντλούσε όλο τον κατάλογο, πετούσε συνήθως 2-3 ονόματα στη τύχη για να βγούνε στον πίνακα και στη τάξη ακούγονταν ένα μακρόσυρτο φςςςς ανακούφισης.

Και –μετά από αυτό το …μικρό πρόλογο- πάμε στον χημικό και τη Χημεία που είναι αγαπητοί μου και το κυρίως θέμα μας, αν κρίνει κανείς από τον τίτλο του σημειώματος.

Ο χημικός μας ήταν άλλη μια ειδική περίπτωση. Ο κ. Συρόπουλος, ένας αυστηρός ασπρομάλλης που φορούσε σχεδόν μόνιμα μια σκούρα μπλε καπαρντίνα. Το ψώνιο του εκτός από τη Χημεία ήταν το λευκό όπελ σιρόκο που για την εποχή ήταν και πολύ τρομερό αμάξι και το χαλβαδιάζαμε οι πιτσιρικάδες έξω από το σχολείο παρκαρισμένο. Ο Συρόπουλος ήταν εξαιρετικός χημικός και μάλιστα είχε γράψει και βιβλίο για τη διδακτική της χημείας. Μας πήγαινε στο εργαστήριο του σχολείου, το οποίο όπως τα περισσότερα σχολικά εργαστήρια των μεγάλων γυμνασίων είχε ένα καλό εξοπλισμό, μόνο που ήταν απαγορευμένος για τους μαθητές. Συνήθως αυτό οφείλονταν σε φόβο των καθηγητών να μας εκθέσουν σε κίνδυνο, ή σε άγνοια, ή και στα δύο. Το εργαστήριο είχε μια μυρωδιά ιωδίου και ένα παμπάλαιο περιοδικό πίνακα στοιχείων και διάφορες ξύλινες ντουλάπες με εκθέματα. Η κατάσταση δεν ξέφευγε ποτέ από τα χέρια του Συρόπουλου γιατί ήταν αυτό που λέμε «παλιά καραβάνα» και ήξερε τι του γίνονταν. Ήταν όμως πολύ αυστηρός και αυτό μας χαλούσε και δεν μας άφηνε να αγαπήσουμε το μάθημα. Μα αποκαλούσε «κυρίους», αλλά δεν είχε και ιδιαίτερο πρόβλημα να σου ρίξει και ένα χαστούκι που να σε κάνει να δεις το Χριστό …φαντάρο. Η Χημεία ήταν το μισητό μου μάθημα μέχρι που πέρασα …μάλλον κατά τύχη, στο Χημικό Αθήνας που ήταν μάλιστα και η πρώτη μου επιλογή. Μια μέρα σηκώνει ένα παιδί, αν θυμάμαι καλά τον Σακελλαρόπουλο και είχαμε μάθημα τα άλατα. «Κύριε», του λέει, «αν ανακατώσετε ένα ποτήρι με υδροχλωρικό οξύ και ένα ποτήρι με υδροξείδιο του νατρίου , υπάρχει περίπτωση να πιείτε το περιεχόμενο που θα προκύψει;» τον ρωτάει. Τι ήταν να απαντήσει «όχι» ο δόλιος ο μαθητής; Παράτησε τα «κύριε» και άρχισε να τον «στολίζει» κανονικά. «Αστοιχείωτε, αδιάβαστε, βεβαίως και μπορείς να το πιείς αφού θα βγει αλατόνερο. Αρκεί να έχει γίνει πλήρης εξουδετέρωση» Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω πως είναι δυνατόν να ανακατώνεις δύο «φοβερές ουσίες» και να βγαίνει κάτι εντελώς αθώο και αβλαβές.

Την έκτη Γυμνασίου, Τρίτη Λυκείου σημερινή, τελείωσα στο Παπαστράτειο Λύκειο Αγρινίου. Άλλος κόσμος εκεί. Καλά παιδιά, μαθηταράδες, αλλά «βαριά επαρχία». Στον ένα πόντο η κόμη, σφαιριστήρια απαγορευμένα και το βράδυ νωρίς στα σπίτια. Κανένα Μόκα παγωτό στο Ματραλή στην κεντρική πλατεία, κανένα φραπέ στο τουριστικό περίπτερο στο Παπαστράτειο πάρκο και πολύ μα πολύ τσιγάρο στη ζούλα. (Αγρίνιο τώρα , καταλαβαίνετε εκεί πρώτα κάπνιζε το παιδί και μετά έβγαζε δόντια. Ο «Βήχας» ο λυκειάρχης δεν αστειεύονταν. Εκεί από εργαστήριο είχαμε μαύρα μεσάνυχτα, αλλά είχαμε ένα φυσικό τον κ. Γκόγκο από τα Γιάννενα αν θυμάμαι καλά, που ήταν και πολύ τσακάλι στη θεωρία. Πρώτη φορά καταλάβαινα την ουσία της φυσικής. Αυτός ο άνθρωπος μας έκανε και Χημεία και θα σας μιλήσω τώρα για άλλη μια τραυματική εμπειρία μου στη Χημεία. Ο Φυσικός αυτός είχε τον ανιψιό του τον Πάρι, στην ίδια τάξη με μας. Ήρθε το καλοκαίρι και έπρεπε να γράψουμε τις ενδοσχολικές εξετάσεις. Πρώτα γράφαμε Φυσική μετά Χημεία. Έμενα σε μια ισόγεια μονοκατοικία, και ήταν τα ξημερώματα της ημέρας εξέτασης στη Φυσική. Μέσα στον βαθύ μου ύπνο ακούω στον ξύλινο παραθυρόφυλλο χτύπους και μια φωνή να φωνάζει: «Νίδα, ξύπνα ρε μαλάκα». Σηκώθηκα ζαλισμένος και λίγο ανήσυχος και βλέπω τον Μιχάλη τον Ντεμούση (αργότερα έγινε καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Πάτρας)με ένα χαρτί στο χέρι. « Σήκω γρήγορα ρε , έχουμε τα θέματα, φούλη μου» Είχανε τη λίστα με τα 20 ερωτήματα από τα οποία κληρώνονταν τα 9 και διαλέγαμε τα έξι αν θυμάμαι καλά γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο ο ανηψιός έβαλε χέρι στα θέματα του θείου του, τα αντέγραψε και τα έκανε πάσα σε ένα κολλητό του. Μετά δημιουργήθηκαν συνεργεία αντιγραφής των θεμάτων και διανομής τους (δεν υπήρχαν τότε φωτοτυπικά), τα οποία με επαγγελματική συνέπεια μετέφεραν τα θέματα σε όλα τα παιδιά. Η επόμενη μέρα ήταν ημέρα αγγελική. Ζήτημα 1^ο, γνωστό. Ζήτημα 2^ο γνωστό κλπ. Περνάει ο Φυσικός από τη τάξη, «παιδιά θέλετε να ρωτήσετε κάτι», χαμόγελα με νόημα από κάτω, κάτι δεν του άρεσε και βέβαια όταν διόρθωσε τα γραπτά έγινε ο δεύτερος Τρωικός πόλεμος, με θύμα τον Πάρι όπως μάθαμε. Μετά από μια εβδομάδα ήρθε η σειρά της Χημείας. Ακούμε το πρώτο θέμα, «τι είναι αυτό ρε παιδιά;». Ακούμε το δεύτερο και λέμε πάμε παρακάτω. Ακούμε το τρίτο και ελπίζαμε στο τέταρτο. Τα θέματα δεν παίζονταν, ήταν για απόφοιτους Χάρβαρντ. Αποτελέσματα; Φυσική 20, Χημεία 4! Με κάτι τέτοια πώς να ακούς «Χημεία» και να μην βγάζεις εξανθήματα;

Όλα αυτά έχουν πλέον σκεπασθεί από την «σέπια» του χρόνου. Ακόμη και οι δυσάρεστες στιγμές προκαλούν ένα περίεργο συναίσθημα που δεν ξέρω αν μας προκαλεί χαρά ή στενοχώρια, σίγουρα όμως έλκουν σαν μαγνήτης. Ήταν τα χρόνια της νεότητας, βλέπετε. Χρόνια Αθωότητας. Λ.Γ.Τ.

ΕΛΛΑΔΑ, Η ΚΟΥΚΛΑΡΑ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΑΣΠΡΑ

Δείτε την Ελλάδα από πάνω, αφ' υψηλού. Από ελικόπτερο ντε! Κουκλάρα μεγατόνων η γυναικάρα με τα μπλε και λευκά. Βαθύ γαλάζιο, σχεδόν μπλε ο Ουρανός και η Θάλασσα. Λευκά τα σπίτια των νησιών της. Υπέροχες λήψεις υψηλής ανάλυσης, μουσική που ντύνει το τοπίο με στοργή. Κούκλα σας λέω αψεγάδιαστη. Ούτε αυθαίρετα, ούτε νέφος, ούτε χάος, ούτε χρέη! Αυτό το βίντεο κρατείστε το, δείξτε το στα παιδιά σας και στείλτε το σε φίλους. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Λ.Γ.Τ.

 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ, ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΘΛΗΤΗΣ, ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Στέλιος Κυριακίδης.  Δρομέας αποστάσεων. Σας λέει τίποτε το όνομα; Μάλλον όχι. Κι εγώ δεν είχα ακούσει τίποτε σχετικό μέχρι που πήρα ένα σχετικό μήνυμα και έψαξα και λίγο για να διαπιστώσω οτι πίσω από το όνομα αυτό κρύβεται ένας μεγάλος αθλητής και ένας υπέροχος άνθρωπος. Όταν ο Σπύρος Λούης υποδέχθηκε τον Κυριακίδη στο σπίτι του στο Μαρούσι του είπε χαρακτηριστικά: «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».

Η ζωή του έπαιξε περίεργα παιχνίδια. Το 1941, μετά την είσοδο ναζιστικών γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα παντρεύτηκε την Ιφιγένεια με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: την Ελένη, την Μαίρη και τον Δημήτρη. Για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, ο ίδιος δήλωσε πως το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί (κι αυτό μισό). Το 1943 στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς με άλλα 49 άτομα (τα οποία εκτελέστηκαν) εξαιτίας ενός φόνου Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και τον άφησε ελεύθερο, όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο. Ο γιος του Δημήτρης Κυριακίδης ανέφερε: «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι εδόθη εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο». (Πηγή: wikipedia)

Διαβάστε όμως ολόκληρο το αρθράκι για να καταλάβετε γιατί ο άνθρωπος αυτός ήταν πραγματικά Μεγάλος.