ΜΑΥΡΟΘΑΛΑΣΣΑ ΣΕΡΡΩΝ 1979



Το έτος 1979 ήταν χρονιά καθοριστική για τη ζωή μου.
Με το απολυτήριο του Ελληνικού στρατού στο χέρι πρόλαβα τους διορισμούς (επετηρίδα υπήρχε τότε ούτε ΑΣΕΠ ούτε εξετάσεις). Έπαιρνες ακόμη ένα πτυχίο που είχε ακόμη αντίκρισμα και ανάλογα με την ειδικότητα σ' ένα δύο χρόνια ήσουν κανονικά διορισμένος. Απαραίτητη εισαγωγή γιατί πολλοί της γενιάς μου μιλάνε στο στυλ -ξέρετε μωρέ τί
υπεύθυνη γενιά είμαστε και πόσα περάσαμε που τώρα τα βρίσκετε όλα στο χέρι - και
άλλα τέτοια παλαβά και μάλιστα σε νέους ανθρώπους που τους έχουν στερήσει
ακόμη και το δικαίωμα στο όνειρο για ένα καλλίτερο αύριο.
Αλλά στο θέμα μας. Νέος καθηγητής 25 μόλις χρονών, να ψάχνω στο χάρτη με άλλους 5-6 κατά που πέφτει αυτή η
Μαυροθάλασσα Σερρών. Ούτε που την είχα ξανακούσει παιδιά. Ένας ένας βγαίναμε 14 νέοι καθηγητές από το Γραφείο του Διευθυντή Διεύθυνσης Μέσης Εκπαίδευσης νομού Σερρών, όλοι πακέτο για Μαυροθάλασσα. Βλέπετε το Σχολείο είχε απομείνει με τη Γυμνασιάρχη την Λυκειάρχη, ένα φυσικό από το Σιτοχώρι και ένα καθηγητή Αγγλικών μόνο και έπρεπε να γεμίσει. Ο κύριος Διευθυντής με υποδέχθηκε με ανοικτές αγκάλες. " Ω τον αγαπητό κ. Τζιανουδάκη. Καλή σταδιοδρομία! Μου έχει μιλήσει ο κ. Θ.Β. για σας με τα καλλίτερα λόγια και μου είπε να σας βοηθήσω όσο μπορώ . Αλλά δυστυχώς αγαπητέ μου πρέπει να σας στείλω
Μαυροθάλασσα. Θα είστε πολύ καλά εκεί , θα είστε πολλοί νέοι καθηγητές, θα περάσετε όμορφα θα μου το θυμηθείτε". Από το να ξεσπάσω πάνω του προτίμησα με άλλους τρεις καθηγητές να ξεσπάσουμε στις μπουγάτσες και να κλαίμε ομαδικά τη μοίρα μας. Τέσσερις συγκοινωνίες από Θεσσαλονίκη 2 αστικές , 2 υπεραστικές, για να φτάσουμε στο Σχολείο. Τί σχολείο δηλαδή κάτι δωμάτια ενοικιαζόμενα ήτανε που το καλοκαίρι γίνονταν σιταποθήκες και το Σεπτέμβρη τις άδειαζαν και τις κάνανε σχολικές αίθουσες. Ευτυχώς όμως σε λίγους μήνες μπήκαμε στο καινούργιο Σχολείο που δεν μπορώ να πω ήταν πολύ καλό την εποχή εκείνη. Η
θητεία εκείνη ξεκίνησε άσχημα και ίσως να πήγαινε και άσχημα αν δεν υπήρχαν εξαιρετικοί συνάδελφοι με τους οποίους με συνδέει αδελφική φιλία μέχρι τώρα, και κάποιοι άνθρωποι - διαμάντια που μας στήριξαν και μας πρόσφεραν πολύτιμη φιλία. Θα αναφέρω τον αείμνηστο Γιώργο Μπιπλιά, πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων του σχολείου που από την πρώτη μέρα έκανε το σπίτι του δικό μας. Μας βρήκε στέγη,μας γνώρισε σε πολλούς ντόπιους, και μας τιμούσε με την υπέροχη φιλία του.Το μαγαζί του ήταν μια ζεστή φωλιά για όλους μας. Ήταν από αυτούς που λέμε αρχοντάνθρωπους με κεφαλαίο Α. "Τους καθηγητές και τα μάτια σας"
έλεγε στους ντόπιους. Ήταν οι εποχές που οι άνθρωποι είχαν άλλες αξίες . Ήμουν 25 χρονών και οι ηλικιωμένοι μου μιλούσαν στο πληθυντικό και με αποκαλούσαν "κύριε καθηγητά". Πάνω απόλα όμως ήταν τα παιδιά που μας έδιναν τη δύναμη. Εξαιρετικά παιδιά και πολύ καλοί χαρακτήρες. Σε προκαλούσαν με το φιλότιμο να τους δώσεις. Και τους δίναμε. Νέοι καθηγητές με πολύ όρεξη και ελάχιστη πείρα. Ανασκουμπωθήκαμε, δουλέψαμε τα αγαπήσαμε και μας εκτίμησαν. Ο Λευτέρης ο Ησαΐας, ο
χημικός, δήθεν αυστηρός αλλά αγαπητός από μαθητές και πολύ δημοφιλής τόσο σε μαθητές όσο και σε γονείς. Ο Βαλιώκης
ο Γιάννης ο γυμναστής με το αιώνιο γέλιο του, που μας οργάνωσε στο ποδόσφαιρο
φοβερή ομάδα μιλάμε, ο "Τσέλιος" ο Φυσικός με τη υπέροχη φωνάρα του στα δημοτικά, ο ψηλός ο Γιγής και ο Σκανδάλης εξαιρετικοί
μαθηματικοί και τόσοι άλλοι που δεν χρειάζεται να αναφέρω με λεπτομέρειες.
Περάσαμε δύο αξέχαστα χρόνια. Και όταν φύγαμε για πολλά χρόνια οι ντόπιοι μιλάγανε για την χρονιά εκείνη που ήρθαν "οι νέοι καθηγητές" . Αφορμή μου έδωσε το τηλέφωνο της αγαπητής μαθήτριας της Κατερίνας -χημικός έγινε κι αυτή
εξαιτίας μου λέει- και σκεφτόμουν οτι δεν ξέρω αν πρέπει να αισθάνομαι περήφανος που ώθησα πολλά παιδιά στη Χημεία, ή λόγω κρίσης και ανεργίας πρέπει να τρέχω και να κρύβομαι όταν τα συναντώ. Όπως και να 'χει συγκινούμαι όταν ακούω μια καλή κουβέντα από παλιούς μου μαθητές μετά από 30 τόσα χρόνια. Μου λέει πολλά. Να είσαι καλά Κατερίνα εσύ και όλα τα παιδιά της ηλικίας σου, οι μαθητές της νιότης μας που με τη στάση σας πολλά μας διδάξατε. Λ.Γ.Τ.

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΔΑΣΚΑΛΕ;



"ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΔΑΣΚΑΛΕ;"

Έχει δίκιο ο Χρήστος ο Κάτσικας. Αυτό που περισσότερα απ' όλα τσακίζει τον εκπαιδευτικό σήμερα είναι αυτό το "κοφτερό μαχαίρι-ερώτημα" . Άσε τις συνθήκες εργασίας, άσε τους μισθούς πείνας, άσε την απαξίωση της κοινωνίας για το έργο του εκπαιδευτικού, άσε τα χρόνια στην αναμονή, άσε τη ζούγκλα -δίχως εισαγωγικά παρακαλώ- του μαυροπίνακα. Αυτό το "γιατί να διαβάσω δάσκαλε" δεν καταπίνεται εύκολα. Πρόκληση η επιχειρηματολογία και μεγάλη βάσανος σε καιρούς αντι-αξιών. Δεκάδες φορές έγινα αποδέκτης του επιχειρήματος "Σιγά μωρέ που εργάζονται και οι καθηγητές με 21 ώρες μάθημα την εβδομάδα" Μπες ρε μεγάλε 21 ώρες σε μια τάξη που "κοχλάζει" πάρε και μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες πακέτα διαγωνίσματα ή εκθέσεις για απογευματινή απασχόληση, προετοιμάσου και κανα δύο ώρες για την επόμενη μέρα και έλα να με ξαναβρεις. Επειδή πέρασα και από τις δύο καταστάσεις, διδασκαλία στην τάξη και εργασία "εκτός"μαθητικής παρουσίας δηλώνω ξεκάθαρα οτι η μια ώρα στην τάξη ισοδυναμεί όχι με 4 ώρες που επίσημα αναγνωρίζει η UNESCO , αλλά με πολύ περισσότερες. Διαβάστε το άρθρο του Χρήστου Κάτσικα και ίσως αναθεωρήσετε τις απόψεις που είχατε ορισμένοι για το έργο του εκπαιδευτικού. Λ.Γ.Τ.

ΜΑΡΙΑ ΚΙΟΥΡΙ, ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΡΙΑΣ

ΜΑΡΙΑ ΚΙΟΥΡΙ- ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΥΡΙΑΣ

"Είμαι απ' αυτούς που πιστεύουν πως η επιστήμη έχει μεγάλη ομορφιά.'Ενας επιστήμονας στο εργαστηριό του δεν είναι μόνο ένας τεχνικός, είναι καί ένα παιδί που βρίσκεται μπροστά σε φυσικά φαινόμενα που τον εντυπωσιάζουν όπως τα παραμύθια. Δεν θα έπρεπε να αφήσουμε να εννοηθεί πως οποιαδήποτε επιστημονική πρόοδος ισοδυναμεί μόνο με μηχανισμούς, με μηχανές και με γρανάζια, όσο κι αν έχουν κι αυτοί οι ίδιοι οι μηχανισμοί την ομορφιά τους.
Δεν πιστεύω επίσης πως το πνεύμα της περιπέτειας θα χαθεί από τον κόσμο μας. Αν θεωρώ κάτι ζωτικό γύρω μου, είναι ακριβώς αυτό το πνεύμα της περιπέτειας που μου φαίνεται πως δεν θα εκλείψει ποτέ γιατί έχει να κάνει με την περιέργεια. Τι θα ήμασταν χωρίς την πνευματική περιέργεια ; Αυτή ακριβώς είναι η ομορφιά και η ευγένεια της επιστήμης : η επιθυμία να διευρύνουμε συνεχώς τα όρια της γνώσης, να ανακαλύπτουμε τα μυστικά της ύλης και της ζωής χωρίς να έχουμε συλλάβει εκ των προτέρων τις ενδεχόμενες συνέπειες". (Από το βιβλίο « Marie Curie » της Eve Curie. Εκδ. Da Capo, Series in Science).
Αξίζει να δείτε το αφιέρωμα του Σπύρου Σταβέρη στην MARIE CURIE, την μεγάλη αυτή κυρία της Επιστήμης. Η Επιστημονική έρευνα είναι ένας δρόμος δύσκολος, ενίοτε μοναχικός, πολύ ανηφορικός και συχνά τραγικός.
Φόρος τιμής η φωτογραφία που επέλεξα με το χέρια της Curie τσακισμένα από την ραδιενέργεια. Το πικρό τίμημα μιας μεγαλειώδους πορείας προς τη γνώση. Λ.Γ.Τ.

ΤΑ "ΚΑΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ" (PIIGS) ΚΑΙ Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

ΤΑ "ΚΑΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ" (PIIGS) ΚΑΙ Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

 

Ζόρικος ο Νοέμβρης. Μάλλον αποχαιρετήσαμε την μεγάλη αγάπη μας τη θάλασσα. Όταν αποθηκεύω μαγιώ, ψάθες και αντιηλιακά με πιάνει αφόρητη μελαγχολία. Σηματοδοτεί το τέλος του καλοκαιρίου (ενός ακόμα) η ιστορία αυτή. Πλακώνουν και οι δουλειές στα χωράφια που όσο και αν τα λατρεύω όταν μου τσιρίζουν όλα μαζί -αφεντικό ξεχόρτισμα, αφεντικό φύτεμα, αφεντικό τάισμα- με εκνευρίζουν. Είναι και το φριχτό κλίμα των ημερών -΄δώστε μας τη γαμημένη δόση γιατί τα τινάζουμε- και έδεσε το κερασάκι. Το έχω πει πολλές φορές οτι για το κατάντημα της πατρίδας μας -Ώ ελλάδα μας γλυκειά- φταίει καταρχήν το ξερό μας το κεφάλι και τα παλληκάρια που μας κουμαντάρανε χρόνια πολλά τώρα, και μετά οι "κακοί ξένοι". Αλλά βλέποντας και αυτές τις απίθανες συνάξεις κορυφής στη Βρυξέλλα όπου τρεις λαλούν και δύο χορεύουν, όταν ακούω για "ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ" με πιάνει κάτι... Το μαγαζί θυμίζει διαδήλωση μετά από επέμβαση αστυνομίας, τουτέστιν πιο σκορποχώρι δεν γίνεται και ο καλός Ελληνικός Θεούλης ας βάλει κανένα χεράκι μπας και ξεβαλτώσουμε. Πάντως Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχουν βάλει στο τοίχο και τη βαράνε. Τα ίδια μέτρα, τα ίδια επιχειρήματα, οι ίδιες μέθοδοι ακολουθούνται για όλα τα "κακά γουρουνάκια" (P.I.I.G.S.)! Και μαζί βέβαια η προπαγάνδα περί "τεμπέληδων του Νότου". Μπούρδες! Υπάρχουν Έλληνες δουλευταράδες και Έλληνες κοπρόσκυλα, όπως το ίδιο υπάρχουν και Γερμανοί Άγγλοι, Πορτογάλλοι κλπ.Αξίζει να δείτε το βίντεο, του οποίου την προβολή εμπόδισε η γερμανική κυβέρνηση ως "πολιτικά επιζήμιου", με αποτέλεσμα να διαμαρτυρηθεί ο εμπνευστής και υπεύθυνος για το βίντεο Marcelo Rebelo de Sousa, πρόεδρος των σοσιαλδημοκρατών και τέως υπουργός στην Πορτογαλία στην Γερμανική Πρεσβεία στη Λισαβώνα, δηλώνοντας πως δεν πρόκειται να κάνει πίσω και πως είναι αποφασισμένος να δείξει το βίντεο στο γερμανικό λαό, στον οποίο και απευθύνεται.Το γιατί οι Γερμανοί απαγόρευσαν τη προβολή του είναι εύκολο να το καταλάβετε.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΤΣΕΧΩΦ

Θεμα: Ά. Τσέχωφ

...Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...

Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.

Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να 'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε...

Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου!

Τρία... τρία, τρία.... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

* Ά. Τσέχωφ, Διηγήματα

44 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ Η ΖΩΗ

ΤΑ 44 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΑΘΕ Η ΖΩΗ

"Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από μια κυρία 90 ετών σήμερα, τη Regina Brett, πρώην δημοσιογράφο στο Κλίβελαντ του Οχάιο. "Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 44 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο... πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ":

(Σημ. Δεν απέφυγα τον πειρασμό να σχολιάσω. Λ.Γ.Τ.)

1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.

2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.

3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.

4. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι
και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.

5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.

6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το ναδιαφωνείς.

7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις
μόνος.

8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό.Το αντέχει. (Ειδικά στην Ελλάδα!)

9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό.

10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.(Δυστυχώς ναι)

11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.

12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.

13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να
έχει το δικό τους το ταξίδι.

14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν πρέπει να την κρατάς
εσύ.

15.. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην
ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.

16. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Ηρεμεί το μυαλό.

17. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο,όμορφο ή γεμάτο χαρά.

18. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο. (Το λέει και το τραγούδι άλλωστε)

19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη
δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα.

20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι.

21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Κάθε μέρα είναι ειδική περίπτωση.

22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.

23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα! (Αυτό μόνο μούλειπε, να βγώ με μωβ στο Ρέθυμνο!)

24. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.

25. Σε κάθε αποκαλούμενη"καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό
θα έχει καμία σημασία;".

26. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.

27. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα. (Στους ανίκανους πολιτικούς τίποτε!)

28. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.

29. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα.Δώσε χρόνο στο χρόνο. (Αν τον βρώ εν τω μεταξύ)

30. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει. (Προς το χειρότερο σύμφωνα με τον 45ο νόμο του Μέρφυ αν θυμάμαι καλά)

31. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει.

32. Πίστευε στα θαύματα. (Μόνο αυτά θα μας σώσουν πλέον)

33. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή
δεν έκανες.

34. Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.

35. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.

36. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.

37. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.

38. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.

39. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.

40. Η ζήλια είναι χάσιμο χρόνου. Έχεις ήδη όλα όσα χρειάζεσαι.

41. Τα καλύτερα έπονται.

42. Ό,τι διάθεση και να έχεις, σήκω,ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.

43. Ενέδωσε. (Πιάνει φίλε μου ειδικά στην καλοπέραση)

44. Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο."

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η ζωή αγαπητοί φίλοι είναι το εφήμερο. Η στιγμή που περνά και χάνεται. Και οι άλλοι. Ναι , οι άλλοι , που μας αγαπούν και τους αγαπούμε , που είναι εκεί για να μας θυμίζουν τα λάθη μας, να μας βάζουν κρύο νερό στο ποτήρι μας και να μας δίνουν μια ζακέττα για να ζεσταθούμε. Και που μας θυμίζουν πόσο ελάχιστοι είμαστε στον κόσμο και στη αιωνιότητα. Η ομορφιά είναι στις μικρές στιγμές που έφυγαν και άφησαν την γλυκειά ανάμνηση . Ένα τραγούδι της προγηγούμενης δεκαετίας υπενθύμιζε, "η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ' άδεια χέρια, μόνο η αγάπη μένει όλα τ΄άλλα είναι καπνός".
Μου στείλανε κάτι πολύ όμορφο που μου έδωσε την αφορμή για την εισαγωγή αυτή και το μοιράζομαι μαζί σας. Λένε οτι αναφέρεται στον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα. Δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτό ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αλλά ούτε και αποτελεί πρόβλημα αυτό. Δείτε το σαν μια αλληγορία και στη θέση του βάλτε ένα οποιοδήποτε πλούσιο και πανίσχυρο ηγεμόνα. Απολαύστε το!

Οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.

1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους

γιατρούς της εποχής.

2] Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους

λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το

φέρετρο, σε θέα όλων. Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις
ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για

να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν
έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να

μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι

άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα
χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός
που είναι ο χρόνος!